Skip to main content

Nieuws

  • Centrum Ouders - Samen voor een beter juridisch systeem ! Registreer u om deel te nemen aan dit forum.

Topic: Familierechter kan verschil maken bij (stoppen) ouderverstoting (Read 1333 times) previous topic - next topic

  • Gecko
  • [*][*][*][*][*]
  • Global Moderator
Familierechter kan verschil maken bij (stoppen) ouderverstoting
Ouderverstoting ligt al snel op de loer als er na de scheiding heftige conflicten zijn tussen de ouders over gezag, zorg of omgang. De verzorgende ouder, in 90% van de gevallen de moeder, voert dan een lastercampagne waarbij het kind wordt opgezet tegen de uitwonende ouder, meestal de vader. Deze wordt consequent zwart gemaakt en alles wat hij doet of zegt is fout en wordt uitgebreid bekritiseerd.

Het contact tussen de kinderen en de uitwonende ouder verloopt daardoor steeds stroever en moeizamer. De openlijke vijandigheid van de verzorgende ouder wordt door de kinderen overgenomen en uiteindelijk is er helemaal geen contact meer.

Familierechter doet niet aan waarheidsvinding

De verzorgende ouder is niet meer voor rede vatbaar en blokkeert of frustreert alle communicatie met de uitwonende ouder. Er zit niets anders op om dan de familierechter te vragen 'de knoop door te hakken'. Je verwacht dan - redelijkerwijs - dat de rechter met een onafhankelijke, onpartijdige en objectieve blik naar de zaak kijkt, alle belangen zorgvuldig weegt en op basis daarvan een rechtvaardige beslissing neemt. Helaas, zo gaat het niet. Welkom in de wondere wereld van het familierecht! De wereld waar vooral moeders wil wet is.

Omdat de moeder in 90% van de gevallen - na een scheiding - de verzorgende ouder is en de vader zodoende de uitwonende ouder, is dat het uitgangspunt om verder van 'moeder' of 'vader' te spreken. Hiermee wil ik op geen enkel manier de moeders te kort doen die door dezelfde misstanden in het familierecht het contact met hun kinderen verliezen.

Al snel blijkt dat de rechter nauwelijks oog heeft voor de tegenwerking van de moeder en ook niet voor de lastercampagne die zij - over de hoofden van de kinderen - voert tegen de vader. Ook niet als daarvoor overduidelijk bewijs is. Aan waarheidsvinding doet de familierechter niet!

Als het tegenwerkende en manipulerende gedrag van de moeder onder de aandacht van de rechter wordt gebracht, wordt dat al snel bestempeld als 'modder gooien'. Ook als het gewoon feiten zijn die kunnen worden aangetoond. Maar naar feiten, achtergrond, aanleiding of specifieke omstandigheden wordt nauwelijks gekeken.

Uiterst merkwaardig, want juist bij dit soort zaken is er bijna altijd een partij die de boel willens en wetens frustreert. Rechters treden hier zelden tegen op. Ze zijn te soft en laten zich veel te gemakkelijk verleiden door 'zielige' verhalen en krokodillentranen van de moeder. Deze strijdlustige ouder krijgt zo alle gelegenheid om de kinderen met de niet aflatende psychische en emotionele manipulaties - nota bene onder het oog, of moet ik zeggen met goedkeuring van de rechter - verder te beschadigen!
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden

Opvallend is dat manipulerende moeders zich in gerechtelijke procedures meestal van dezelfde - vrij eenvoudig te herkennen - 'trucjes' bedienen om de rechter te overtuigen van hun zogenaamde goede bedoelingen met betrekking tot het contact tussen de kinderen en hun vader. Zonder blikken of blozen wordt bijvoorbeeld beweerd dat er 'werkelijk alles aan is gedaan' en 'het kind doorlopend is gestimuleerd' en 'altijd volledig is meegewerkt aan omgang', maar dat het kind desondanks toch 'echt zelf niet wil'.

Met veel emotie vertelt moeder ook aan de rechter hoe opdringerig en angstaanjagend de vader zich gedraagt. Hoe hij de kinderen maar blijft 'lastigvallen' en hoe vervelend ze dat vinden. Een telefoontje, verjaardagskaart of -cadeautje wordt volgens de moeder als lastigvallen ervaren! De moeder zegt haar uiterste best gedaan te hebben om de kinderen op andere gedachten te brengen, maar 'ze willen het gewoon zelf niet'. Terwijl de vader allerlei stukken heeft waaruit het tegenovergestelde blijkt, slikt de rechter de leugenachtige verhalen van de moeder voor zoete koek: geen enkele kritische vraag wordt haar gesteld - die zijn alleen voor de vader - en bewijzen zijn ook niet nodig.

De welwillende uitwonende ouder - meestal de vader - die na de scheiding ook 'gewoon' zijn bijdrage wil blijven leveren aan de opvoeding en ontwikkeling van zijn kinderen wordt door de rechter wel flink door de mangel gehaald. Hij is volledig overgeleverd aan de grillen en willekeur van de - meestal vrouwelijke - familierechters die er te vaak de achterhaalde gedachte op na houden dat kinderen nog altijd het beste af zijn bij hun moeder. Zelfs als die moeder de kinderen betrekt bij haar eigen (scheidings)problematiek en ze ernstig geestelijk mishandeld door ze op te zetten tegen hun vader en het contact met hem daardoor onmogelijk maakt.

Belang van het kind is meestal belang van de moeder

Deze gang van zaken staat model voor hoe het veel gescheiden vaders (en hun kinderen) vergaat binnen het familierecht in Nederland. In dit land lapt de familierechter alle rechten die er in dit kader zijn gewoon aan haar laars. Aan het feit dat het kind de vader - net zo goed als de moeder - nodig heeft voor de ontwikkeling, wordt voor het gemak maar even voorbij gegaan. De familierechter beslist veel te vaak - zonder reden - in het nadeel van de vader. Zogenaamd 'in het belang van het kind'. Maar al te vaak is die beslissing helemaal niet in het belang van het kind, maar slechts in het belang van de moeder! Die heeft met succes de procedure tegengewerkt en haar doel bereikt: vader staat volledig buiten spel en de kinderen zijn nu helemaal voor haar.

Kennelijk staan deze moeders in Nederland boven de wet. Willens en wetens ontnemen ze hun eigen kind het recht op een vader, terwijl ze als verzorgende ouder volgens de wet zelfs verplicht zijn om 'te zorgen voor een onbezwaard contact met beide ouders en de band met de niet verzorgende ouder te stimuleren'. Wet of niet; ze komen er ongestraft mee weg. In verschillende ons omringende landen is het frustreren van de omgangsregeling inmiddels opgenomen in het strafrecht. Heel hoog tijd dat Nederland dit goede voorbeeld volgt! .

25% scheidingskinderen verliest contact met vader
In Nederland worden jaarlijks ongeveer 35.000 (minderjarige) kinderen geconfronteerd met de scheiding van hun ouders. Bijna 90% van die kinderen blijft na de scheiding bij de moeder. Een kwart van alle scheidingskinderen heeft in de jaren na de scheiding geen contact meer met de vader.
GEZOCHT: familierechters met lef!

Het roer moet drastisch om! Binnen het familierecht is grote behoefte aan kritische en doortastende rechters die zich geen rad voor ogen laten draaien door manipulerende, tegenwerkende en niet welwillende ouders. Nu ontbreekt het familierechters nog te vaak aan voldoende lef om werkelijk in het belang van het kind te beslissen en een omgangsregeling vast te stellen, ondanks tegenwerking en verzet van een van de ouders.

Contact tussen het kind en beide ouders moet altijd het uitgangspunt zijn bij het zoeken naar een oplossing door de rechter. Er is behoefte aan rechters die het lef hebben de ouder die de omgang met de andere ouder frustreert direct een sanctie op te leggen. Rechters die inzien dat zij een belangrijke, zo niet cruciale rol spelen bij het stoppen van ouderverstoting. Rechters die het verschil willen maken voor de duizenden scheidingskinderen die jaarlijks het contact met een van de ouders verliezen en daardoor voor de rest van hun leven ernstig psychisch beschadigd zijn.

Re: Familierechter kan verschil maken bij (stoppen) ouderverstoting
Reply #1
Beste,
Ik heb hetzelfde probleem,heb zoon al niet meer gehoord of gezien sinds nov 2011,en weet zelfs niets van hem,maar de alimentatie ben ik wel verplicht te betalen.

mvg
werner

Re: Familierechter kan verschil maken bij (stoppen) ouderverstoting
Reply #2
Art 371 BW bepaalt : Een kind en zijn ouders zijn op elke leeftijd aan elkaar respect verschuldigd. Dit betekende dat een kind het onderhoudsgeld kan verliezen.

Maar het arrest van het Hof van Cassatie van 03/06/2010  heeft daar abrupt een einde aangemaakt. Niet alleen wordt art 371 er onderuit gehaald, de verplichting alimentatie blijft onverminderd bestaan.

Dit betekent dat de ouder die zijn kind niet meer ziet geen enkel middel meer heeft om de opvoeding van zijn kind bij te sturen, wat in strijd is met art 8 EVRM.

De relatie ouder-kind wordt hiermee ondergeschikt gemaakt aan macht en geldgewin. En geeft kinderen de indruk dat men zonder het minste respect voor de ouder geld kan eisen via een gerechtelijke procedure.

Kan het nog perverser ?
  • Last Edit: Mei 11, 2017, 09:06:07 pm by Manuquick
Ervaringsdeskundige echtscheiding. 12 jaar oorlog. meer dan 110 advocaten gecontacteerd.